ညီမေလးသုိ႔ အလြမ္းေျပ (သုိ႔) ကံၾကမၼာကုိ အႏုိင္တုိက္ျခင္း .....

         ႏွစ္က ၁၃၇၆-ခုႏွစ္၊ လက တန္ေဆာင္မုန္း၊ ေန႕ရက္က လဆန္း (၁၂) ရက္၊ တနလၤာေန႔၊ အခ်ိန္က နံက္

(၁၀) နာရီေက်ာ္ေက်ာ္။ ဒါက လက္ေတြ႕အခ်ိန္၊ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကာယအလုပ္။ ဒါေပသည့္ စိတ္က ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ညီမေလးတုိ႔ သံုးတန္း ေလးတန္း အရြယ္ကေပါ့ကြာ ....
         ညီမေလးေတာ့ မွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းက EPC ကုန္းေပၚမွာ ဆြမ္းခံၾကြတယ္ေလ။ တစ္ေန႔
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီEPCကုန္းေပၚမွာ သာေရတစ္ခု ရွိတယ္။ ေဒသထံုးစံအရ သာေရးအိမ္မွာ လူေတြစုပံုေန
ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းမရခဲ့ဘူးေလ .....
         EPC ကုန္းေပၚကဆင္းေတာ့ ညီမေလးတုိ႔အိမ္ေပါ့။ ညီမေလးတုိ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ ညီမေလးရဲ့အစ္မ
ေသာ္ေသာ္က ဆြမ္းလည္းမပါဘူးဆုိၿပီး ပန္းကန္ျပားႀကီးနဲ႔ ေလာင္းထည့္လုိက္တယ္ေလ ...။ ညီမေလးတုိ႔ အိမ္ကလည္း ဆင္းရဲတယ္ေလ။ ဆြမ္းကုိ အဲဒီလုိ ေလာင္းႏုိင္ေပမဲ့ ဆြမ္းဟင္းကေတာ့ ခ်င္ေရဟင္းေလး
တစ္ခြက္ထဲေပါ့ ...။ ေနာက္ထပ္ ဆြမ္းခံအိမ္ သံုးအိမ္ရွိေပမဲ့ အစ္ကုိ ဘုန္းဘုန္း ဆက္မၾကြရဲခဲပါဘူး ညီမေလး
ရယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ညီမေလးတုိ႔နဲ႔က အခုလုိ မခင္ၾကေသးဘူးေလ။











         လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာ ႐ံႈးနိမ့္မႈဒဏ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ ျပင္းထန္ခဲ့သလဲဆုိရင္ အခုစာ႐ုိက္
ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ မျမင္တစ္ခ်က္ ျမင္တစ္ခ်က္နဲ႕ ႐ုိက္ေနရတာပါ ညီမေလးရာ ....
         အဲဒီေန႔က အစ္ကုိဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းစားေက်ာင္း မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဆြမ္းစားေက်ာင္းမတက္လုိ႔ ႏွင္ခ်ရင္လဲ
ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ႏွစ္က်ပ္တန္ လၻက္ပဲေၾကာ္ေလး တစ္ထုတ္နဲ႔ ဆြမ္းတနပ္စာခရီးကုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။
         အဲဒီ ေက်းဇူးတရားေတြကုိ အစ္ကိုႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူးကြာ .......
         စည္းကမ္းပ်က္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ကံၾကမၼာမြဲတဲ့ လူသားတစ္ဦး
အျဖစ္ကုိ ဖံုးကြယ္ခ်င္တဲ့ မိမိရဲ့ အတၱတရားေတြဟာ တကယ့္ကုိ ျပင္းထန္စြာ ပူေလာင္ေစခဲ့တာပါ ညီမေလးရာ။


         အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး လူဆုိတာ အတိတ္ကံတစ္ခုတည္းကိုသာ အမွီျပဳရတဲ့ သတၱ၀ါသက္သက္လား ... ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီက ရလာတဲ့ အေျဖေၾကာင့္ပဲ အစ္ကုိဘုန္းဘုန္းဟာ
ဒီေန႔ထိ ``စြမ္းႏုိင္သမွ်  စြန္႔လႊတ္မႈအလံ´´ကုိ စုိက္ထူခဲ့တာေပါ့ ....
         ဟုတ္တယ္ ညီမေလးေရ .... စြန္႔လႊတ္မႈကင္းမဲ့လာျခင္းဟာ ဘ၀တစ္ျခမ္းေသျခင္းပါပဲကြာ ...
         ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ညီမေလးရာ ဒီေန႔ေတာ့ ေသြးသားမေတာ္စပ္ေပမဲ့ မိသားစု၀င္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ညီမေလးတုိ႔ မိသားစုရဲ့ ကထိန္မဂၤလာပြဲေလးမွာ သကၤန္း (၁၅) စံု ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိသလုိ ဆြမ္းတစ္ပန္းကန္ျပားနဲ႔ ခ်င္ေရဟင္းတစ္ခြက္ကုိ သတိရမိလုိ႔လဲ အလြန္၀မ္းနည္းမိပါတယ္။
         ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကံၾကမၼာကုိ အႏုိင္မတုိက္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာင္ မိမိကံၾကမၼာကို မိမိရင္ေဘာင္
တမ္းနိုင္ခဲ့ပါၿပီ ....။ မေပါေပမဲ့ မရွားတဲ့ ဘ၀ေတာ့ ေရာက္လာၿပီေပါ့ ညီမေလးရယ္ .....
         ဦးဇင္းရဲ့ ဒီျဖစ္စဥ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ညီမေလးနဲ႔တကြ အားလံုးပဲ သံေ၀ဂပြားၿပီး စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ၾကပါေစ- ဟု ဆႏၵျပဳရင္း ......
                                                                                              အရွင္သီလာစာရ၊ ျမေတာင္ေက်ာင္း
                                                                                                   (3.11.2014) တနလၤာေန႔

(တစ္စ တစ္စ၊ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္၊ ဘ၀ေနာက္ေႏွာင္း၊ ဆက္တုိင္းေကာင္း၏)