၁၃၇၆-ခုႏွစ္၊ ျမေတာင္ေက်ာင္းရဲ့ ပံုရိပ္မ်ား .....

ညီမေလးသုိ႔ အလြမ္းေျပ (သုိ႔) ကံၾကမၼာကုိ အႏုိင္တုိက္ျခင္း .....

         ႏွစ္က ၁၃၇၆-ခုႏွစ္၊ လက တန္ေဆာင္မုန္း၊ ေန႕ရက္က လဆန္း (၁၂) ရက္၊ တနလၤာေန႔၊ အခ်ိန္က နံက္

(၁၀) နာရီေက်ာ္ေက်ာ္။ ဒါက လက္ေတြ႕အခ်ိန္၊ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကာယအလုပ္။ ဒါေပသည့္ စိတ္က ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ညီမေလးတုိ႔ သံုးတန္း ေလးတန္း အရြယ္ကေပါ့ကြာ ....
         ညီမေလးေတာ့ မွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းက EPC ကုန္းေပၚမွာ ဆြမ္းခံၾကြတယ္ေလ။ တစ္ေန႔
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီEPCကုန္းေပၚမွာ သာေရတစ္ခု ရွိတယ္။ ေဒသထံုးစံအရ သာေရးအိမ္မွာ လူေတြစုပံုေန
ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းမရခဲ့ဘူးေလ .....
         EPC ကုန္းေပၚကဆင္းေတာ့ ညီမေလးတုိ႔အိမ္ေပါ့။ ညီမေလးတုိ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ ညီမေလးရဲ့အစ္မ
ေသာ္ေသာ္က ဆြမ္းလည္းမပါဘူးဆုိၿပီး ပန္းကန္ျပားႀကီးနဲ႔ ေလာင္းထည့္လုိက္တယ္ေလ ...။ ညီမေလးတုိ႔ အိမ္ကလည္း ဆင္းရဲတယ္ေလ။ ဆြမ္းကုိ အဲဒီလုိ ေလာင္းႏုိင္ေပမဲ့ ဆြမ္းဟင္းကေတာ့ ခ်င္ေရဟင္းေလး
တစ္ခြက္ထဲေပါ့ ...။ ေနာက္ထပ္ ဆြမ္းခံအိမ္ သံုးအိမ္ရွိေပမဲ့ အစ္ကုိ ဘုန္းဘုန္း ဆက္မၾကြရဲခဲပါဘူး ညီမေလး
ရယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ညီမေလးတုိ႔နဲ႔က အခုလုိ မခင္ၾကေသးဘူးေလ။











         လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာ ႐ံႈးနိမ့္မႈဒဏ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ ျပင္းထန္ခဲ့သလဲဆုိရင္ အခုစာ႐ုိက္
ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ မျမင္တစ္ခ်က္ ျမင္တစ္ခ်က္နဲ႕ ႐ုိက္ေနရတာပါ ညီမေလးရာ ....
         အဲဒီေန႔က အစ္ကုိဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းစားေက်ာင္း မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဆြမ္းစားေက်ာင္းမတက္လုိ႔ ႏွင္ခ်ရင္လဲ
ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ႏွစ္က်ပ္တန္ လၻက္ပဲေၾကာ္ေလး တစ္ထုတ္နဲ႔ ဆြမ္းတနပ္စာခရီးကုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။
         အဲဒီ ေက်းဇူးတရားေတြကုိ အစ္ကိုႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူးကြာ .......
         စည္းကမ္းပ်က္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ကံၾကမၼာမြဲတဲ့ လူသားတစ္ဦး
အျဖစ္ကုိ ဖံုးကြယ္ခ်င္တဲ့ မိမိရဲ့ အတၱတရားေတြဟာ တကယ့္ကုိ ျပင္းထန္စြာ ပူေလာင္ေစခဲ့တာပါ ညီမေလးရာ။


         အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး လူဆုိတာ အတိတ္ကံတစ္ခုတည္းကိုသာ အမွီျပဳရတဲ့ သတၱ၀ါသက္သက္လား ... ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီက ရလာတဲ့ အေျဖေၾကာင့္ပဲ အစ္ကုိဘုန္းဘုန္းဟာ
ဒီေန႔ထိ ``စြမ္းႏုိင္သမွ်  စြန္႔လႊတ္မႈအလံ´´ကုိ စုိက္ထူခဲ့တာေပါ့ ....
         ဟုတ္တယ္ ညီမေလးေရ .... စြန္႔လႊတ္မႈကင္းမဲ့လာျခင္းဟာ ဘ၀တစ္ျခမ္းေသျခင္းပါပဲကြာ ...
         ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ညီမေလးရာ ဒီေန႔ေတာ့ ေသြးသားမေတာ္စပ္ေပမဲ့ မိသားစု၀င္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ညီမေလးတုိ႔ မိသားစုရဲ့ ကထိန္မဂၤလာပြဲေလးမွာ သကၤန္း (၁၅) စံု ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ရလုိက္တဲ့အတြက္ ၀မ္းသာမိသလုိ ဆြမ္းတစ္ပန္းကန္ျပားနဲ႔ ခ်င္ေရဟင္းတစ္ခြက္ကုိ သတိရမိလုိ႔လဲ အလြန္၀မ္းနည္းမိပါတယ္။
         ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကံၾကမၼာကုိ အႏုိင္မတုိက္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာင္ မိမိကံၾကမၼာကို မိမိရင္ေဘာင္
တမ္းနိုင္ခဲ့ပါၿပီ ....။ မေပါေပမဲ့ မရွားတဲ့ ဘ၀ေတာ့ ေရာက္လာၿပီေပါ့ ညီမေလးရယ္ .....
         ဦးဇင္းရဲ့ ဒီျဖစ္စဥ္ေလးကို ၾကည့္ၿပီး ညီမေလးနဲ႔တကြ အားလံုးပဲ သံေ၀ဂပြားၿပီး စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ၾကပါေစ- ဟု ဆႏၵျပဳရင္း ......
                                                                                              အရွင္သီလာစာရ၊ ျမေတာင္ေက်ာင္း
                                                                                                   (3.11.2014) တနလၤာေန႔

(တစ္စ တစ္စ၊ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္၊ ဘ၀ေနာက္ေႏွာင္း၊ ဆက္တုိင္းေကာင္း၏)

*****သင့္အေဖ*****

*****သင့္အေဖ*****


သင့္ကိုကိုယ္ဝန္စရွိကာစက သင့္အေဖေသာက္ေနက် ေဆးလိပ္အားျဖတ္ခဲ့ေပမည္

သင္အသက္တစ္နွစ္ျပည့္ေသာအခါ သင့္အေဖလက္ဘက္ရည္ဖိုးကိုေလွ်ာ့ေနေလာက္ျပီ

သင္ငါးနွစ္ေလာက္ရွိေသာ္ သင့္အေဖ သင့္ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ အကၤ် ီအသစ္ ပုဆိုးအသစ္မဝယ္ျဖစ္ေတာ့

သင္ဖ်ားနာေသာအခါ အလုပ္ပင္ပန္းတာေတာင္ ဂရုမစိုက္နိုင္
သင့္အနားမွာ မိုးလင္းအထိသင့္လက္ဖဝါးမ်ားအားကိုင္ျပီး ညလံုးေပါက္ဂရုစိုက္ေနေပလိမ့္မည္

သင့္တကၠသိုလ္ေရာက္ေသာအခါ သင့္အတြက္ ရွိစုမဲ့စု ဂုဏ္သိကၡာကိုခ်ိဳးနွိမ္ျပီး သင့္အမွတ္မ်ား သင့္ဆိုးသြမ္းမွဳမ်ားအတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးထံအယူခံဝင္ရဦးမည္

သင္အိမ္ေထာင္က်ေသာ္ "ငါေတာ့မိဘဝတၱရားေက်ပါျပီ" ႀကံဖန္ဝမ္းသာေပလိမ့္ဦးမည္

သင္ကေလးေတြရေသာ္ သင္၏ရင္ေသြး သူ၏ေျမးအား သင့္ကဲ့သို႔ပင္ အခ်စ္ပိုလိမ့္ဦးမည္

သင္သည္ ဒီအခ်ိန္ထိ သင္မိဘတစ္ဦးသာျဖစ္သြားေပမည္
သင့္မိဘမ်ားကိုေရာ ေက်းဇူးဆပ္ျပီးျပီလား

ေႀကြးျမီသစ္ကိုမတည္မီ ေႀကြးေဟာင္းကိုေရာ ရွင္းျပီးပါရဲ့လား

ေနာက္ဆံုး
"ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတာင္းတတ္တဲ့အေႀကြးက မိဘေက်းဇူးေႀကြး "ဆိုတာလဲ သင္နားလည္ပါေစ

အားလံုး မိဘေက်းဇူးဆပ္နိုင္ႀကဖို႔
မေမ့ဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္

ေတေလဂ်ပိုး

*****ဖိနပ္တစ္ရံ ျပည့္ေအာင္ လြတ္ခ်ခဲ့ပါ*****

*****ဖိနပ္တစ္ရံ ျပည့္ေအာင္ လြတ္ခ်ခဲ့ပါ*****
ဂႏၶီရဲ႕ ဖိနပ္တစ္ရံ အမည္ရ စာတုိေလးကို စာဖတ္သူတို႔ သိရွိ ဖတ္ဖူးမယ္လို႔ ယံုၾကည္ ပါတယ္။ နယ္ တစ္နယ္ကို ခရီးသြားဖို႔ ရထားေပၚ အတက္မွာ ဖိနပ္တစ္ဖက္ က်သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ရံ ျဖစ္သြားေအာင္ ဆုိျပီး က်န္ေနတဲ့ တစ္ဖက္ကိုပါ ပစ္ခ်ခဲ့ ပါတယ္။ ယင္းျဖစ္ရပ္ကို ျမင္တဲ့ ေဘးက ခရီးသည္က ေမးေတာ့ သူက ေျဖတယ္။ ေကာက္ရတဲ့သူ စီးလို႔ ရေအာင္ပါတဲ့။
ယေန႔ လူမွုဘဝမွာလည္း ဒီလိုပါပဲ မိတ္ေဆြတို႔..။ မိမိက အရာ တစ္ခု၊ အခြင့္အေရး တစ္ခု ရျပီးမွ အေၾကာင္းအမ်ိဳဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဆံုးရွံုးရေတာ့မယ္ ဆုိရင္၊ ျပန္လည္း ရဖို႔ မေသခ်ာေတာ့ရင္ တစ္ဖက္က ရမယ့္သူ အတြက္သာ အေကာင္းဆံုး ဖန္တီးေပးလိုက္ပါ။ ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ပါ။ ဖိနပ္တစ္ဖက္ တည္း ခ်န္ထားေတာ့ေရာ သင့္မွာ ဘာထူးသြားသလဲ။ က်ခဲ့တဲ့ တစ္ဖက္လည္း အက်ိဳးမရွိ အမွုိက္ပံုးထဲကုိသာ ေရာက္သြားမွာပါ။

သင့္ ခ်စ္သူ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး သင့္ဆီ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့ရင္ ျဖတ္မရေတာင္ မခ်ည္ေႏွာင္ပါနဲ႔။ ဓားနဲ႔လည္း မထိုးပါနဲ႔။ မိမိကုိယ္ကိုလည္း ေသေၾကာင္း မၾကံ ပါနဲ႔။ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုး လြတ္ေပးလိုက္ပါ။ မိမိရဲ႕ ႏွေျမာစိတ္၊ ေလာဘစိတ္၊ အတၱစိတ္က ငရဲဆီကုိသာ ေခၚေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါနဲ႔။

အခ်စ္ေရးမွာတင္ မကပဲ အျခား လူမွု ဘဝေတြမွာပါ တစ္ခါ တစ္ေလ က်ရင္ မိမိရဲ႕ လိုခ်င္ တက္မက္စိတ္၊ ႏွေျမာတြန္႔တိုစိတ္ မ်ားကို ေဖ်ာက္လို႔ တစ္ဖက္ အတြက္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မယ္ ဆုိတ့ဲ ပရ စိတ္ေလး ထားရွိဖို႔ လိုအပ္ ပါတယ္။ တစ္ရံ ျပည့္ေအာင္ ပစ္ခ်ခဲ့ပါ မိတ္ေဆြတို႔..

ေအာင္ခမ္း (ရိုးရာေလး)

 

***** ႏိုဘယ္ဆုစတင္သူ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ *****

***** ႏိုဘယ္ဆုစတင္သူ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ *****
ႏုိဘယ္ဆုဆုိတာကုိ ေကာင္းေကာင္းႀကီးႀကားဖူးမွာပါ
ႏုိဘယ္ဆုဆုိတာ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ဆုိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက စတင္တည္ေထာင္ခ်ီးျမွင္႔ေပးခဲ႔တာလုိ႔လည္း သိႀကပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ဆုိတာ ဘာလဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေကာင္းေကာင္းမသိႀကပါဘူး။
အဲဖရက္ႏုိဘယ္ဆုိတာ ယေန႔ေခတ္လူ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အတြက္ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ္႔ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက လူေတြအတြက္ေတာ႔ သူဟာ ဗီလိန္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။
အဲဖရက္ႏုိဘယ္ကုိ ၁၈၃၃ခုႏွစ္မွာ ဆီြဒင္ႏုိင္ငံ၊ စေတာ႔ဟုမ္းျမိဳ႔မွာ ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ဟာ သားသမီးရွစ္ေယာက္ရွိတဲ႔ မိသားစုမွာ ေလးေယာက္ေျမာက္သားျဖစ္ပါတယ္။

အဲဖရက္ႏုိဘယ္ အသက္ကုိးႏွစ္အရြယ္မွာေတာ႔ သူတုိ႔မိသားစုဟာ ဆြီဒင္ကေန ရုရွားႏုိင္ငံ၊ စိန္႔ပီတာစဘတ္ျမိဳ႔ကုိ ေျပာင္းေရႊ႔ေနထုိင္ခဲ႔ႀကပါတယ္။ အဲဖရက္ရဲ႔ ဖခင္ျဖစ္သူ အီမန္ျႏဴရယ္ႏုိဘယ္ဟာ တီထြင္သူအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး စိန္႔ပီတာစဘတ္ျမိဳ႔မွာ ေတာ္ပီဒုိထုတ္လုပ္တဲ႔ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ကုိင္ေနတာေႀကာင္႔ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဖရက္တုိ႔ညီအစ္ကုိတေတြဟာ ရုရွားႏုိင္ငံမွာ ေနထုိင္တဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသားကေလးေတြျဖစ္ေနတာမုိ႔ ရုရွားစာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ တက္ေရာက္ပညာသင္ႀကားႏုိင္ႀကျခင္းမရွိတဲ႔အတြက္ အိမ္တြင္းမွာပဲ အိမ္တြင္းပညာေရးကုိ သင္ယူခဲ႔ႀကရပါတယ္။ ဆရာေတြကုိ အိမ္မွာ ေခၚယူသင္ႀကားေစခဲ႔တာပါ။
လာေရာက္သင္ႀကားေပးတဲ႔ ရုရွားဆရာေတြထဲက တစ္ဦးကေတာ႔ ရုရွားပညာရွင္ႀကီးျဖစ္ျပီး ေအာ္ဂင္းနစ္ဓာတုေဗဒပညာရပ္ရဲ႔ ဖခင္ႀကီးလည္းျဖစ္သူ နီကိုလုိင္ နီကုိလာရဲဘိခ်္ ဇီညင္ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာႀကီးဟာ အဲဖရက္ရဲ႔ ဓာတုေဗဒလက္ေတြ႔စမ္းသပ္မႈေတြကုိ စိတ္၀င္စားလ်က္ရွိျခင္းအား တုိးျမင္႔လာေစခဲ႔ျပီး အဲဖရက္ကုိ ႏုိက္ထရုိဂလစ္စရင္းနဲ႔ ၄င္းရဲ႔ ေပါက္ကြဲႏုိင္စြမ္းဂုဏ္သတၱိေတြအေႀကာင္း ေျပာျပရွင္းလင္းနားလည္ေစခဲ႔ပါတယ္။

အသက္၁၆ႏွစ္အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ ဓာတုေဗဒကုိ စိတ္၀င္စားသူလူငယ္ကေလး အဲဖရက္ဟာ ဥေရာပမွာ ပညာသင္ႀကားဖုိ႔ ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ သူဟာ ဒိန္းမတ္၊ ဂ်ာမနီ၊ အီတလီ၊ စပိန္၊ အေမရိကန္စတဲ႔ တုိင္းျပည္ေတြကုိ လွည္႔လည္သြားလာခဲ႔ျပီး မ်ားစြာေသာ ထင္ရွားေက်ာ္ႀကားတဲ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံဆည္းပူးခြင္႔ေတြ ရရွိခဲ႔ပါတယ္။

ပညာသင္ႀကားျခင္းမ်ား ျပီးဆုံးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ အဲဖရက္ဟာ ရုရွား၊ ျပင္သစ္နဲ႔ အီတလီႏုိင္ငံေတြမွာ သူ႔ရဲ႔ ဓာတုေဗဒသုေတသနလုပ္ငန္းေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ႔ ႏုိက္ထရုိဂလစ္စရင္းအေႀကာင္း လက္ေတြ႔စမ္းသပ္ျခင္းေတြပါပဲ။ လက္ေတြ႔စမ္းသပ္မႈေတြဟာ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ လက္တစ္ကမ္းျဖစ္ေပမယ္႔ အဲဖရက္က မေလွ်ာ႔ေသာဇြဲ၊ ျမဲျမံတဲ႔ လုံ႔လနဲ႔ အစဥ္တစုိက္ လုပ္ကုိင္ေနခဲ႔ပါတယ္။

မ်ားစြာေသာ စမ္းသပ္လုပ္ကုိင္မႈမ်ားအျပီးမွာေတာ႔ အဲဖရက္ဟာ ေပါက္ကြဲအားျပင္းထန္တဲ႔ ဒုိင္းနမုိက္ဆုိတဲ႔ ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးကုိ တီထြင္တည္ေဆာက္ႏုိင္လုိက္ပါေတာ႔တယ္။
အဲဖရက္ဟာ ဒုိင္းနမုိက္ကုိ တီထြင္ႏုိင္ျပီးတဲ႔အခါမွာပဲ ထုိေခတ္က လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ သူ႔တီထြင္မႈကုိ ရန္လုိစြာ၊ မလုိလားစြာ တုန္႔ျပန္ခဲ႔ႀကပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ရထားလမ္း၊ အေ၀းေျပးလမ္း၊ လုိဏ္ေခါင္းမ်ားနဲ႔ ေရနံတူးေဖာ္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အဲဖရက္ရဲ႔ တီထြင္မႈဟာ လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည္႔ဆည္းေပးႏုိင္တဲ႔ တီထြင္မႈျဖစ္တာမုိ႔ အဲဖရက္ကုိယ္တုိင္ဟာ ဘာေႀကာင္႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက မလုိလားသလဲဆုိတာကုိ အံ႔ႀသေနခဲ႔ရွာပါတယ္။
အဲဖရက္ရဲ႔ ညီအစ္ကုိေတြဟာ ဒုိင္းနမုိက္ေႀကာင္႔ ရုရွားအင္ပါယာအတြင္း ေရနံရွာေဖြထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ႔သလုိ အဲဖရက္ကုိယ္တုိင္လည္း ဒုိင္းနမုိက္ေႀကာင္႔ စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္လာခဲ႔ပါတယ္။

အဲဖရက္ဟာ ဒုိင္းနမုိက္ထုတ္လုပ္ဖုိ႔ စက္ရုံေပါင္းမ်ားစြာကုိ ကမၻာတစ္၀ွန္းမွာ တည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ႔ျပီး အဲဒီစက္ရုံေတြက ထုတ္လုပ္တဲ႔ ထုတ္ကုန္ေတြဟာ အဲဖရက္ရည္မွန္းသလုိ ေခတ္မီလူ႔အဖြဲ႔အစည္းတည္ေထာင္ရန္ လုိအပ္တဲ႔ေနရာမွာ သုံးႀကရုံသာမက အဲဖရက္မေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တဲ႔ စစ္လက္နက္ပစၥည္းေတြမွာပါ ထည္႔သြင္းအသုံးျပဳျခင္း ခံခဲ႔ႀကရပါတယ္။
ဒုိင္းနမုိက္ မေပၚေပါက္ခင္က ယမ္းစိမ္းကဲ႔သုိ႔ေသာ ေရွးရုိးေပါက္ကြဲပစၥည္းမ်ားကုိသာ အသုံးျပဳတဲ႔ လက္နက္ေတြဟာ တစ္ခါေပါက္ကြဲလွ်င္ တစ္စုံတစ္ေယာက္သာ အထိအခုိက္ရွိႏုိင္ခဲ႔ေပမယ္႔ ဒုိင္းနမုိက္ေပၚေပါက္လာတဲ႔အခါမွာေတာ႔ အစုလုိက္ အျပဳံလုိက္ ေသေႀကပ်က္စီးေစႏုိင္ေသာ လက္နက္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။

သည္လုိနဲ႔ ေကာင္းတဲ႔အကြက္ကုိ နည္းနည္းပဲျမင္ျပီး မေကာင္းတာကုိပဲ မ်ားမ်ားျမင္တတ္တဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႔ ထုံးစံအတုိင္း လူထုဟာ အဲဖရက္ကုိ အျမင္ေစာင္း၊ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနႀကပါေတာ႔တယ္။
ဒါေပမယ္႔ အဲဖရက္ဟာ ဒါကုိ ဂရုမျပဳႏုိင္ေသးဘဲ သူရဲ႔လုပ္ငန္းေတြႀကားမွာပဲ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ႔ပါတယ္။
၁၉၈၈ခုႏွစ္မွာေတာ႔ အဲဖရက္ရဲ႔ ဘ၀ကုိ အလွည္႔အေျပာင္းျဖစ္ေစမယ္႔ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လုိ႔လာခဲ႔ပါတယ္။

အျဖစ္အပ်က္က ျပင္သစ္သတင္းစာတစ္ေစာင္ရဲ႔ နာေရးသတင္းတစ္ခုပါ။
နာေရးသတင္းေခါင္းစဥ္ကေတာ႔ “ ေသမင္းတမန္ကုန္သည္ႀကီး ကြယ္လြန္ရွာျပီ” လုိ႔ျဖစ္ျပီး သတင္းထဲမွာေတာ႔ ဒုိင္းနမုိက္တီထြင္သူ အဲဖရက္ႏုိဘယ္ ကြယ္လြန္ျပီျဖစ္ေႀကာင္း လြဲမွားစြာ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ႔ပါတယ္။

နာေရးသတင္းထဲမွာေတာ႔ အဲဖရက္ကုိ ဒုိင္းနမုိက္ဘုရင္ႀကီး၊ ေသမင္းတမန္ကုန္သည္ႀကီး၊ ေသျခင္းတရားေပါက္ကြဲမႈျဖစ္စဥ္ကုန္သည္ႀကီး စသျဖင္႔ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကုိ လႈိင္လႈိင္ေဖာ္ျပေရးသားခဲ႔ပါတယ္။

မွားယြင္းမႈစစ္စစ္ေသာ္လည္းေကာင္း သုိ႔မဟုတ္ အရြဲ႔တုိက္ေရးသားခဲ႔ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ္႔ ဘာပဲေျပာေျပာ အမွားေကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။
အဲဒီသတင္းကုိ ဖတ္မိလုိက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ အဲဖရက္ဟာ လူထုရဲ႔အျမင္မွာ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာဗီလိန္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ေနျပီျဖစ္ေႀကာင္း သူ႔ကုိယ္သူ သတိထားမိလုိက္ပါေတာ႔တယ္။

အဲဖရက္ဟာ သူ႔ရဲ႔ တီထြင္မႈအတြက္ ၀မ္းနည္းစြာ ခံစားရျပီး သည္အတြက္ ကမၻာ႔လူထုကုိ တစ္ခုခု ျပန္ေပးဆပ္ဖုိ႔လဲ စဥ္းစားလုိက္မိပါတယ္။
ဒါ႔အျပင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကမၻာ႔သမုိင္းမွာ ဗီလိန္ႀကီးတစ္ဦးအျဖစ္ မွတ္တမ္းမတင္ေစလုိတာလည္း စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာခဲ႔ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ အဲဖရက္ဟာ သူ႔ရဲ႔ ပုိင္ဆုိင္သမွ်ေငြေႀကးမ်ားကုိ ကမၻာ႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ေကာင္းရာေကာင္းက်ိဳးလုပ္ေဆာင္သူမ်ားကုိ အသိအမွတ္ျပဳ၊ ဆုခ်ီးျမွင္႔ဖုိ႔ အစီအစဥ္တစ္ခု ခ်မွတ္ခဲ႔ကာ ေသတမ္းစာတစ္ေစာင္ ေရးသားပါေတာ႔တယ္။
သည္လုိနဲ႔ပဲ ယေန႔အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သိေနတဲ႔ ႏုိဘယ္ဆုနဲ႔ ႏုိဘယ္ဆုခ်ီးျမွင္႔ေရးဆုိင္ရာအဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္ခင္ဗ်ာ။

အဲဖရက္ႏုိဘယ္ႏွင္႔ ပတ္သက္၍ စိတ္၀င္စားဖြယ္ အခ်က္အလက္မ်ား
- - ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မႀကိဳက္၊ ဖဲမရုိက္၊ ေလာင္းကစားမလုပ္။
- - ဆိတ္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ ဘ၀ပုံစံကုိ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ္လည္း ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး ရႈပ္ေထြးစည္ကားေသာ ျမိဳ႔ျပဘ၀တြင္သာ က်င္လည္ခဲ႔ရ။
- - မိခင္ဆြီဒင္ဘာသာစကားအပါအ၀င္ အဂၤလိပ္၊ ရုရွား၊ ဂ်ာမန္၊ ျပင္သစ္ စေသာ ဘာသာစကားမ်ားကုိ ကြ်မ္းက်င္စြာ ေျပာဆုိႏုိင္။
- - ေတးသီခ်င္း၊ ၀တၳဳႏွင္႔ ကဗ်ာလကၤာအခ်ိဳ႔ ေရးသားသီကုံးခဲ႔။

Credit -Original Writer

Aye Chan Mon

*****ကမၻာမွာမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ နိင္ငံခ်စ္စိတ္ စံျပႏုိင္ငံ*****

*****ကမၻာမွာမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ နိင္ငံခ်စ္စိတ္ စံျပႏုိင္ငံ*****

........လူငယ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္

၂၄ ၂ ၂၀၁၄ ေန႔ညက ဥတၱံတားေက်းရြာ စာေပေဟာေျပာပဲြမွာ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း
(ပုတီးကုန္း) ေျပာသြားတာေလးပါ။

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဆုိတာကမၻာမွာမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ နိင္ငံခ်စ္စိတ္ စံျပႏုိင္ငံပါ။
ဒီလုိမ်ိဳးခ်စ္စိတ္လူတုိင္းမွာျဖစ္လာေအာင္ က်ဳပ္တုိ႔နိင္ငံလုိ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ေဆာင္ပုဒ္ေတြပဲခ်ိတ္ဆဲြခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ဂ်ပန္မွာခ်ယ္ရီပန္းေတြပြင့္တဲ့အခ်ိန္ ပန္းၾကည့္ပဲြလုပ္တယ္။ ေက်ာင္းေတြပိတ္တယ္။ ဒီလုိပဲသစ္ေတာၾကည့္ပဲြ ျမစ္ၾကည့္ပြဲ ဖူဂ်ီေတာင္ၾကည့္ပြဲေတြလုပ္တယ္။

ဆရာဆရာမေတြကတပည့္ေတြကုိေခၚသြားတယ္။ မိဘေတြကခေလးေတြကုိေခၚသြားတယ္။ ဟုိေရာက္ရင္ ခေလးေတြကုိေပးေဆာ့တယ္။ မုန္႔ေတြေႂကြးတယ္။ ခေလးေတြအရမ္းေပ်ာ္တာေပါ့။
ၿပီးေတာ့မွဆရာမေတြကေမးတယ္။ သားတုိ႔သမီးတုိ႔ေပ်ာ္ၾကလားေပါ့။ ခေလး
ေတြကေပ်ာ္တာတယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ဆရာေတြကထပ္ေမးတယ္။ ဒီပန္းပင္ေတြ ဒီသစ္ေတာေတြ ဒီျမစ္ႀကီးေတြ ဒီဖူဂ်ီေတာင္ႀကီးေတြ မ႐ွိေတာ့ရင္ ကေလးတုိ႔ေပ်ာ္ပါ့မလားေပါ့။ ဒီဟာေတြအၿမဲ႐ွိေနေစခ်င္လားေပါ့။
ကေလးသဘာဝအၿမဲ႐ွိေနေစခ်င္တယ္ပဲေျဖၾကတာေပါ့။ ဒီေတာ့ဆရာေတြကထပ္
ေမးတယ္။ မင္းတုိ႔အၿမဲ႐ွိေနေစခ်င္တာေတြကုိ တစ္ျခားႏုိင္ငံက တစ္ျခားလူမ်ိဳးေတြ လာၿပီးလုယူမယ္။ ဝယ္ယူမယ္ဆိုရင္ေရာလုိ႔ေမးေတာ့ ကေလးေတြက မေပးဘူး ႐ိုက္ထုတ္မယ္ ေမာင္းထုတ္မယ္။ ဒါမ်ိဳးေျဖၾကမွာပဲေလ။

အဲဒီလုိ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သစ္ပင္သစ္ေတာေတြ ျမစ္ေတြ ေတာင္ေတြကစၿပီး
ကုိယ့္လူမ်ိဳးကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ ႏွလုံးသားထဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ခဲ့ၾကတာတဲ့။

အဲဒီကေလးေတြႀကီးလာလုိ႔ အရာ႐ွိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လုပ္ငန္း႐ွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုျဖစ္လာခဲ့ရင္ သစ္ေတာေတြ ေတာင္ေတြ ျမစ္ေတြ သယံဇာတေတြကုိ တစ္ျခားႏုိင္ငံ
ေရာင္းစားမယ့္လူေတြ ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္လာႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ဒါေလးဖက္ၾကည့္ၿပီးသေဘာက်ရင္ တစ္ျခားသူေတြလည္း ဖတ္ရေအာင္
Share ေပးလုိက္ပါ။

— with Ye Yint Ni, Virous King and Wai Lin Aung.

*****သုခေပး၍ ေပ်ာ္ရႊင္ပါ*****

*****သုခေပး၍ ေပ်ာ္ရႊင္ပါ*****
အမတ္ႀကီးနဲ႕ဘုရင့္သားဟာ တစ္ေန႕ေတာ့ တိုင္းခန္းလွည့္လည္လာရင္းနဲ႕ေခ်ာင္းတစ္ခုနားကို ေရာက္ေတာ့ အ၀တ္ပံုတစ္ခုကိုေတြ႕သတဲ့။
အဲဒီအ၀တ္ပံုမွာ အေပၚ၀တ္အက်ီတစ္ထည္နဲ႕ ပုဆိုးအစုတ္နွစ္ထည္ကိုေတြ႕ပါတယ္။
ဘုရင့္သားက စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ အ၀တ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့

"အမတ္ႀကီးၾကည့္ပါ ဒီအ၀တ္ပံုဟာ ဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အ၀တ္ပံုျဖစ္ရမယ္။အ၀တ္ေတြဒီနားမွာ ထားသြားတာကိုၾကည့္ရတာ သူေရခ်ိဳးေနပံုရတယ္"

အမတ္ႀကီးက ၿပံဳးေနတယ္။
ဘုရင့္သားကပဲ

" အမတ္ႀကီး ဒီေရခ်ိဳးေနတဲ့ ဆင္းရဲသားရဲ႕ အ၀တ္ေတြကို ဖြက္ထားၿပီး ခ်ံဳပုတ္တစ္ခုထဲကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနရရင္ မေကာင္းဘူးလား။
သူတက္လာလို႕ အ၀တ္ေတြေပ်ာက္သြားတာကို ျမင္ရင္ေတာ္ေတာ္ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ရုပ္ျဖစ္ေနမွာ "

အမတ္ႀကီးက မင္းသားအား

"အရွင့္သား လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းပူေဆြးေနမႈကို ၾကည့္၍ ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာ သူေတာ္ေကာင္းေတြမဟုတ္ တကယ္လိုု႕ အရွင့္သားအေနနဲ႕
အရမ္းေပ်ာ္ခ်င္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒီလိုလုပ္"

အမတ္ၾကီးက ေရႊျပား ၂ ျပားအား မင္းသားကို ထုတ္ေပးေလသည္။မင္းသားက အမတ္ႀကီးအားနားမလည္သလိုၾကည့္၏။
အမတ္ႀကီးက

"အရွင့္သား ဒီေရႊ၂ျပားအား ထိုဆင္းရဲသားရဲ႕ အ၀တ္ပံုထဲက အိ္ပ္ကပ္ႏွစ္ခုမွာ တစ္ဖက္တစ္ျပားစီထည့္လိုက္ပါ"

မင္းသားလဲ သြားထည့္လိုက္၏။ထို႕ေနာက္ သူတို႕ႏွစ္ဦးသစ္ပင္အကြယ္တြင္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။မၾကာမီဆင္းရဲသားေရထဲမွျပန္တက္လာသည္။အရင္ဆံုး ပုဆိုးကို ေရလဲၿပီး၀တ္လိုက္သည္။

ထို႕ေနာက္ အက်ီ္ၤကို ေကာက္၀တ္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ အက်ီ္အိတ္ထဲတစ္ခုခုရွိေနသလို ခံစားမိသျဖင့္ လက္ႏႈိက္လိုက္ေလသည္။ထိုအခ်ိန္မွာ အိတ္ကပ္ထဲက ေရႊျပားကိုေတြ႕သည္။

သူအရမ္းေပ်ာ္ျမဴးသြားသည္။မယံုနိုင္သလိုထိုေရႊျပားကို ပြတ္ၾကည့္၏။ ကိုက္ၾကည့္၏။ ဆင္းရဲသားကားေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေန၏။ထို႕ေနာက္ျပန္လွည့္အထြက္မွာ ေနာက္အိတ္ကပ္တစ္ခု
ေလးေနသည္ကိုသတိထားမိ၏။

လက္ႏႈိက္ၾကည့္ျပန္၏။ေရႊျပားတစ္ျပားထြက္ လာျပန္၏။ထိုအခ်ိန္တြင္ ဆင္းရဲသားက ေျမႀကီးေပၚဒူးေထာက္ထိုင္ခ်ၿပီး လက္အုပ္ခ်ီကာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့၍

" အို အကၽြနုပ္အား ေဖးမကူညီက်ေသာ နတ္ေဒ၀ါအေပါင္းတို႕ အကၽြနု္ပ္အိမ္တြင္
ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ုပ္အေမအား အသင္တို႕ေစာင့္ေရွာက္ေပး၏။စားစရာမရွိေသာေၾကာင့္ အားအင္ျပတ္လပ္ေနေသာ ညီမေလးအားလဲ အသင္တို႕ ေစာင့္ေရွာက္၏၊သင္တို႕အား အထူးေက်းဇူးတင္ပါ၏"

ဟုဆိုကာ ဦးသံုးၾကိမ္ခ်၍
ေပ်ာ္ရႊင္စြာျပန္သြားေလသည္။

ထိုအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘုရင့္သားမ်က္ရည္က်၏။အမတ္ႀကီးကား ၿပံဳးေန၏။မင္းသားက

" အမတ္ႀကီးယေန႕ကၽြန္ေတာ့္အား မေမ့နိုင္တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုကို သင္ေပးလိုက္ၿပီ"

ဟုေျပာ၏။အမတ္ၾကီးက

"အရွင့္သား လူေတြကို ဒုကၡေပးၿပီးမွ ေပ်ာ္ရတာထက္ သုခေပးျခင္းဟာ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအစစ္မည္ေပသည္ " အရွင့္သားအဖို႕မွတ္သားထားပါေလ"။

ေမာင္စိုင္း